Ψυχανάλυση - Ψυχοθεραπεία

Η διαδικασία της ανάλυσης είναι η πορεία για μια πιο ουσιαστική ενηλικίωση του ανθρώπου, καθώς τον φέρνει σε επαφή με τον εαυτό του, τα συναισθήματα και τα βιώματά του. Υπάρχει άμεση σύνδεση ανάμεσα στη σκέψη, τη δράση μέσα από συμπεριφορές που καθορίζουν τη ζωή μας, τη συνειδητή ή όχι έκφραση του συναισθήματος, και το σώμα. Μέσω της ψυχοθεραπείας που βασίζεται στην προσέγγιση του Βίλχελμ Ράιχ και στην Gestalt προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε τη σωματική νοημοσύνη με την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Οι συνεδρίες

Στις συνεδρίες, που διαρκούν τρία τέταρτα της ώρας, δουλεύουμε τη σχέση του παρόντος με τα αίτια που συχνά καθορίζουν έναν δυσλειτουργικό και μη ικανοποιητικό τρόπο ζωής. Μέσα από τη θεραπευτική σχέση, ο αναλυόμενος διευρύνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το παρελθόν του σε σχέση με το παρόν, κατανοώντας εκείνες τις εσωτερικές δυνάμεις που δρουν ανασταλτικά εμποδίζοντάς τον να είναι δημιουργικός και ελεύθερος. Όταν μέσω της συνειδητότητας και της στήριξης που του προσφέρει το πλαίσιο της ανάλυσης εκφορτίζεται το συναίσθημά του που έχει παγώσει ή κρύβεται στο σώμα, η ενέργεια προς την επέκταση, ή αλλιώς η επαφή του ανθρώπου με την εμπιστοσύνη και την αγάπη που υπάρχει απλόχερα μέσα του και γύρω του, τον ελευθερώνει. Οι αντιστάσεις και οι δυσκολίες που καθρεφτίζονται στο σώμα, στο περιεχόμενο και στην έκφραση του λόγου γίνονται οδηγοί για να φωτίσουμε το δρόμο προς την κατανόηση της πηγής. Πολλά σωματικά και ψυχικά συμπτώματα παθολογίας υποχωρούν, ο αναλυόμενος επαναπροσδιορίζει τα δεδομένα του και σχεδιάζει έτσι το δρόμο που του ταιριάζει καλύτερα στο παρόν -- το οποίο καθορίζει το μέλλον του. Έτσι, η ψυχοθεραπεία προσφέρει στο άτομο ένα ταξίδι επαναφοράς και καλύτερης επαφής με τις ανάγκες του βαθύτερου εαυτού του, με αποτέλεσμα την αλλαγή, την αποδοχή, τη μεταμόρφωση.

Η δουλειά αυτή είναι μια επίπονη πορεία που απαιτεί χρόνο, υπομονή και πειθαρχία. Ο αναλυόμενος βελτιώνει τη ζωή του αποκτώντας λειτουργικότερες σχέσεις σε όλα τα επίπεδα: μαθαίνει να δίνει και να παίρνει, να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη δεξιότητα τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής και τις παγίδες που συχνά στήνει κανείς στον ίδιο του τον εαυτό. Εντέλει, χρησιμοποιώντας το καθρέφτισμα της θεραπευτικής σχέσης, ενοποιεί αντιφατικές πλευρές του εαυτού του και αποδέχεται τον δικό του ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο να «είναι».