Ομάδα Χορού Έλιξ

Το 1992 η Χριστίνα Κλεισιούνη ίδρυσε την Ομάδα Χορού Έλιξ με συντελεστές τότε την Πηνελόπη Ηλιάσκου, το Θανάση Ευθυμιάδη, την Ειρήνη Μίντζα, το Δημήτρη Μαρέσκα και την ίδια.

Ο έλικας, η πολυδιάστατη σπείρα γύρω απο έναν κεντρικό άξονα αντιπροσωπεύει το όραμά της προς τη διαρκή εξέλιξη του ανθρώπου και την ελευθερία που βασίζεται στην καλλιέργεια της συνειδητότητας μέσα απο τη σύνδεση και την αφύπνιση του σώματος, του λόγου και του πνεύματος, της καρδιάς.

Το πρώτο έργο “Το Πηγάδι της Αυγής” παρουσιάστηκε στο Εργοστάσιο τον Μάιο του 1993.

Η χορογράφος εμπνεύστηκε από μία φωτογραφία του 19ου αιώνα με αγρότες σε καλλιέργειες ρυζιού στην ύπαιθρο της Ιαπωνίας. Η ηρεμία του νερού ενέδυε την εσωτερικότητα και αλήθεια των ανθρώπων χωρίς τίποτα το περιττό. Προσπάθησε έτσι να συνθέσει και να προβάλλει ένα προσωπικό όραμα και μια πρόκληση προς τον εαυτό της μέσα από το υλικό που γεννιόταν από τη διαφορετικότητα και το δυναμικό των συντελεστών χρησιμοποιώντας εργαλεία αυτοσχεδιασμού. Μετά από πολλούς μήνες προβών και εκπαίδευσης των χορευτών στο Contact Improvisation και τις τεχνικές release που ήταν τότε πολύ καινούργια προσέγγιση στον χορό στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε χορογραφία μίας ώρας σε 4 ενότητες με θέμα τις διαφορετικές ποιότητες, κιναισθητικά και συγκινησιακά, που συνδέονται με φάσεις του νερού στη φύση. Η μουσική μέρους της παράστασης γράφτηκε από τον Χάρη Βρόντο. Το έργο επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και το Ίδρυμα Κωστοπούλου.

Το 1994 η Ομάδα Χορού Έλιξ παρουσίασε τη χορογραφία “Συναντήσεις” με συντελεστές την Κέλλη Ζαμπέλα, τη Πέρσα Σταματοπούλου, τη Φωτεινή Τσιτσιγιάννη, την Τόνια Πάστρα, και την ίδια στο Μέγαρο Μουσικής. Τον Μάιο του 1994 ακολούθησε το έργο “Κόμποι και Ρόδα” στο Εργοστάσιο.

Το πρώτο μέρος αποτελούσε ένα ντουέτο 30 λεπτών “Κόμποι και Ρόδα Ι” σε δομημένο αυτοσχεδιασμό με βάση το Contact Improvisation. Συντελεστές ήταν ο Francis Savage απο την Αμερική, χορευτής στο Contact Improvisation και δάσκαλος του Body-Mind Centering και η Χριστίνα Κλεισιούνη. Θέμα του έργου ήταν η έρευνα του αρσενικού και θυληκού στοιχείου μέσα μας, το παιγνίδι των ορίων ανάμεσα στα δύο φύλα, ο διάλογος μέσα απο την επαφή, την έλξη, την απόρριψη και την αποδοχή, η ανάγκη για να μετουσιωθεί η επιθυμία για ένωση σε απελευθέρωση μέσα απο το άνοιγμα της καρδιάς. Χρησιμοποιήσαμε μια ξύλινη σκάλα που αιωρείτο και τριαντάφυλλα που ορίζανε τον χώρο. Η χορογραφία που ακολουθούσε « Κόμποι και Ρόδα ΙΙ» με συντελεστές τη Λίλλη Τριαντάρη και την Χριστίνα Κλεισιούνη διαρκούσε 30 λεπτά και παρουσίαζε την επιθυμία και την προσμονή της γυναίκας που ωριμάζει και εμπνέεται καθώς συνδέεται άμεσα με τον κόσμο του ονείρου και του υποσυνείδητου.Οι δύο γυναικείες παρουσίες αντικατόπτριζαν το αρχέτυπο της γυναίκας που μοναχικά ίσως ψάχνει την ομορφιά , την ελευθερία και την ανάταση της ψυχής που αναδύονται όταν ανακαλύπτει τη δύναμή της μέσα απο την αγάπη προς τον εαυτό, μέσα απο τις αισθήσεις και κυρίως μέσα απο την ένωση του σκοταδιού και του φωτός που υπάρχει μέσα της. Η παράσταση χορηγήθηκε εν μέρη απο το Ίδρυμα Κωστοπούλου και κυρίως απο την ίδια την χορογράφο.

Το 1999 η Χριστίνα Κλεισιούνη παρουσίσε στο Βερολίνο στο Tachelles Theater Space στα πλαίσια του Asian Festival σε συμπαραγωγή με τον Suprapto Suryodarmo, διεθνώς αναγνωρισμένο καλλιτέχνη και δάσκαλο απο την Ινδονησία, το έργο “Embracing the Daemons and the Diamond” ( Αγκαλιάζοντας τους Δαίμονες και το Διαμάντι).

Το έργο αποτελούσε έναν πρωτότυπο διάλογο ανάμεσα σε δύο αρχαίους πολιτισμούς και μυθολογικά αρχέτυπα, την πορεία ενός άντρα και μίας γυναίκας που επιτρέπουν τελικά στον εαυτό τους να σταθεί απογυμνωμένος ο ένας απέναντι στον άλλο, έστω και για μία μοναδική στιγμή που αποκτά τη διάσταση του αιώνιου. Η ατμόσφαιρα τελετουργικού θεάτρου κτίστηκε μέσα από τη διαλογιστική κίνηση, τις εξάρσεις του χορού, τη ζωντανή μουσική, το τραγούδι από τους ίδιους τους ερμηνευτές πάνω στη σκηνή, τη μαγεία του θεάτρου σκιών που ερμήνευε ο εξαιρετικός master στο είδος Slamet Gundono. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης η σκηνή θύμιζε αρχαίο ναό μέσα στο μπλε του νερού με 8 στύλες απο άμμο που κυλούσε απο την οροφή. Παράλληλα 2 προβολές εικόνων απο αρχαιοελληνικά έργα παρέπεμπαν στη διαχρονικότητα των σχέσεων και τη σύνδεση του παρελθόντος με τα δρώμενα στο παρόν.

Στην περίοδο 2001-2003 η Ομάδα Χορού ΕΛΙΞ παρουσίασε την παραγωγή «Σκούρα Μπλέ, Σχεδόν Μαύρη, Πεταλούδα» σε 4 φάσεις.

Τον Νοέμβριο του 2001 η Χριστίνα Κλεισιούνη ερμήνευσε ένα σόλο βασισμένο στην ιδέα της παραπάνω δουλειάς στα πλαίσια του διεθνούς φεστιβάλ σόλο στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 2002, η Ομάδα ΕΛΙΞ με χορεύτριες την Αλίκη Κόντζιου-Γούσα, την Βικτωρία Νούμτα και την ίδια τη χορογράφο Χριστίνα Κλεισιούνη , ερμήνευσαν το έργο στα Χανιά, Κρήτης. Στη συνέχεια τον Δεκέμβριο του 2003 παρουσίασαν τη δουλειά στο θέατρο Vascello στη Ρώμη όπου έδωσαν δύο παραστάσεις. Τον Μάιο του 2003 συμμετείχαν στο φεστιβάλ χορού της Αθήνας χορεύοντας στο θέατρο Δανδουλάκη και η Μελίνα Ιορδανίδου χόρεψε στη θέση της Βικτωρία Νούμτα. Η χορογράφος εμπνεύστηκε από τον μύθο της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Το έργο δημιουργήθηκε μέσα από την έρευνα και τον πειραματισμό μέχρι να ολοκληρωθεί και να δομηθεί σε 4 ενότητες.

Τον Ιανουάριο του 2004 η Χριστίνα Κλεισιούνη δημιούργησε 2 παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής στα πλαίσια της πλατφόρμας χορού με συνεργάτες τον Shahar Dor(Ισραήλ) και την Anjela Doni(Ρωσία).

Αμέσως μετά 31/1-2/2/04 παρουσιάσανε παραστάσεις δομημένου αυτοσχεδιασμού στο «Συνεργείο Τεχνών» με τίτλο «Σιωπηλή Απόφαση».

Τον Απρίλιο του 2004 η χορογράφος δημιούργησε και ερμήνευσε ζωντανά μαζί με τον Βαγγέλη Βελέντζα το βίντεο χορού «Τυπογραφία, Χορογραφία...Η Συνέχεια» στην Αθήνα κατόπιν πρότασης του Σωματείου Χορογράφων να παρουσιάσει ο καθένας κάτι προσωπικό για την Ημέρα του Χορού.

Τον Μάιο του 2006 η Χριστίνα Κλεισιούνη παρουσίασε παράσταση αυτοσχεδιασμού στο Κέντρο Isadora Duncan - σχολή Ραλλού Μάνου στον Βύρωνα. ¨Ενα εργατήριο Contact Improvisation για χορευτές - ηθοποιούς που καθοδηγούσε για ενα χρόνο και συμμετείχαν οι: Δέσποινα Χατζηπαυλίδου, Μαριάννα Μακρή, Τίμος Ζέχας, Μελίνα Ιορδανίδου, Πολυτίμη Πατάπη, Βασιλική...............

Το 2011 η Χριστίνα Κλεισιούνη συνδιοργάνωσε με την Τέτη Νικολοπούλου και συμμετείχε στις παραστάσεις αυτοσχεδιασμού - CI (site specific) που διεξήχθησαν στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, στα πλαίσια του 10ου Φεστιβάλ Ελλήνων Χορογράφων, για τον Μήνα Χορού και την Ημέρα Χορού, με τίτλο Present Bodies. Αυτοσχεδίασαν οι: Τίμος Ζέχας, Τέτη Νικολοπούλου, Κωνσταντίνος Ρίζος και η ίδια. Μουσική: Σόλης Μπαρκής, Μιχάλης Θεολογίτης.

Το παραπάνω σχήμα συμμετείχε με την ίδια παράσταση στο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού στη Θεσσαλονίκη, τονΙούνιο 2011, στο Θέατρο Κήπος.

Το 2012 η Χριστίνα Κλεισιούνη συνδιοργάνωσε - σκηνοθέτησε με την Τέτη Νικολοπούλου και συμμετείχε στις παραστάσεις αυτοσχεδιασμού - CI που διεξήχθησαν στο θέατρο Χώρα στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Ελλήνων Χορογράφων, 10-14 Ιουνίου 2012. Αυτοσχεδίασαν οι: Παναγιώτης Ανδρονικίδης, Τίμος Ζέχας, Μαρία Καπουράλου, Χριστίνα Κλεισιούνη, Μαριάννα Μακρή, Ελένη Μιχαήλ, Τέτη Νικολοπούλου, Πολυτίμη Πατάπη, Νίκη Στεργίου, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου, μουσική: Βιβιάννα Γιαννάκη, Ελένη Καραβούζη, Βασίλης Παπαβασιλείου, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος.

Το 2009 άνοιξε το Present Body, Χώρο Ερευνας της Κίνησης και της Έκφρασης, στην καρδιά της Αθήνας, ένα πρώην τυπογραφείο που ανακαίνισε πλήρως, με στόχο τη δημιουργία καλλιτεχνικού, εκπαιδευτικού και θεραπευτικού κέντρου που προσφέρει μαθήματα, σεμινάρια και όπου γίνονται παραστάσεις (work-in-progress), ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις με βάση τον πειραματισμό και την έρευνα.